Mutsuzluk

Mutluluk üzerine yazacak pek bir şey bulamazken, mutsuzluk üzerine yazacak milyon tane düşünce olması ilginçtir. Tolstoy, Anna Karenina’ya şöyle başlar: “Mutlu ailelerin hepsi birbirine benzer. Mutsuz ailelerin her birinin mutsuzlukları da kendine göredir.”

Mutsuzluk eşsizdir. Ne kadar bundan kaçındığımızı hatta hayatımızın gayesinin mutluluğu bulmak olduğuna inandırsak da kendimizi, mutsuzluğu seven bir yan vardır içimizde. En azından benim öyle… Ajitasyon manasında değil. Başımıza gelenlerle insanları saatlerce boş gözlerle dinlemeye zorlamak yararsızdır ve insanların algısında “söylenen kişi” olmak isteyeceğim son şeydir.

Bu daha çok sormak, sorgulamak ile ilgili bir durum. Unutmak yerine canımızı yakan ne ise üzerine gitmek, düşünmek. “İçselleştirmek” diye bir laf vardır ya; işte o her ne ise, onu yapıp sindirim sistemimizden çıkarmak için acıyı yaşamak.

O zaman büyüdüğünü sadece uzun zamandır seni görmeyen akrabaların değil, sen de bizzat hissedersin. Zaman yoğunlaşır ve jöle kıvamına gelir. Ve sen onun içinden geçerken kendini somut ve katı olduğunun farkına varırsın.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s